Ukraina złożyła wniosek o członkostwo w UE w lutym 2022 r., kilka dni po pełnowymiarowej rosyjskiej agresji. Uzyskała status kandydata w czerwcu 2022 r., a dwa lata później formalnie otworzyła negocjacje akcesyjne. Przejście do faktycznych rozmów – obejmujących sześć tzw. klastrów – mimo pozytywnej opinii Komisji Europejskiej zawetowały Węgry. Rządzący nimi premier Viktor Orbán uzasadniał to rzekomym łamaniem praw ukraińskich Węgrów, jednak decyzja ta była elementem jego strukturalnie wrogiej Ukrainie i przychylnej Rosji polityki. Rząd Magyara, którego partia Tisza przejęła samodzielne rządy po wyborach z kwietnia br., zrewidował politykę w ramach UE i wobec Ukrainy. Nadal odmawia udzielenia jej wsparcia wojskowego, ale odstąpił od obstrukcji działań Unii i innych państw członkowskich. Zaakceptował ukraiński tzw. plan działania obejmujący kwestie edukacji, praw językowych i społeczno-politycznych mniejszości oraz definicji ich terytoriów zamieszkania – władze w Kijowie zobowiązały się przyjąć zmiany legislacyjne do 12 czerwca br. Spełnienie tego warunku umożliwi zwołanie już 15 czerwca do Luksemburga tzw. konferencji międzyrządowej, na której państwa członkowskie i Ukraina – oraz Mołdawia powiązana z nią przez UE w nieformalny akcesyjny tandem – otworzą pierwszy klaster negocjacyjny.

O impasie w polityce rozszerzenia UE na Wschód pisali Jakub Pieńkowski i Tomasz Żornaczuk