Pakt o migracji i azylu to zestaw dziesięciu aktów prawnych, które w kompleksowy sposób regulują kwestie związane z udzielaniem ochrony międzynarodowej na terytorium UE, podziałem obowiązków między państwami członkowskimi w sprawach azylu oraz zarządzania zewnętrznymi granicami wspólnoty. Został on przyjęty w 2024 r. przy sprzeciwie m.in. Polski, która krytykowała przede wszystkim zawarty w nim mechanizm obowiązkowej solidarności (obejmujący m.in. relokacje). W listopadzie 2025 r. Komisja Europejska opublikowała roczny raport o migracji i azylu, w którym zaliczyła Polskę do grupy państw mierzących się ze skumulowaną presją migracyjną (obok Austrii, Bułgarii, Chorwacji, Czech i Estonii), zwalniając je z obowiązku udzielania wsparcia państwom-beneficjentom pomocy, którymi są aktualnie Grecja, Cypr, Włochy i Hiszpania. Ze względu na utrzymujący się sprzeciw unijnych społeczeństw wobec relokacji Polska – podobnie jak inne państwa – będzie najpewniej zabiegać o utrzymanie wyłączenia z mechanizmu solidarności w kolejnych latach, powołując się m.in. na szczególne zagrożenie instrumentalizacją migracji na granicy wschodniej.

Więcej o pakcie migracyjnym pisała Jolanta Szymańska