Ukraina nie publikuje pełnych danych dotyczących strat osobowych poniesionych w trakcie wojny, aby nie osłabiać morale społeczeństwa i nie ułatwiać Rosji planowania działań wojskowych czy operacji informacyjnych, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu państwa. W efekcie stworzenie pełnego rejestru osób zaginionych pozostaje wyzwaniem, pogłębianym jeszcze przez brak pełnej informacji ze strony Rosji na temat personaliów jeńców wojennych i przetrzymywanych cywilów. Działania Ukrainy prowadzone są dwutorowo. Z jednej strony tworzona jest baza na podstawie zgłoszeń bliskich, z drugiej powstają narzędzia umożliwiające identyfikowanie ciał przekazywanych przez Rosję – we wrześniu br. szczątków bez ustalonej tożsamości było ok. 17 tys. W tym roku stworzono bazę tatuaży, ułatwiającą poszukiwanie, jako uzupełnienie długotrwałej metody analizy DNA, a projekt budżetu na 2027 r. przewiduje ponad 600 mln hrywien (50 mln zł) na badania medycyny sądowej w zakresie identyfikacji ofiar. Jednocześnie Rosja cały czas utrudnia zbieranie danych, nie tylko odmawiając przekazywania danych jeńców, ale także przetrzymując ciała w złych warunkach, bezczeszcząc zwłoki bądź niszcząc mogiły zbiorowe, co zwiększa ryzyko bezkarności sprawców zbrodni wojennych. Już teraz państwa i organizacje partnerskie (m.in. Finlandia, Niemcy, Norwegia, UE czy Międzynarodowa Komisja ds. Osób Zaginionych) wspierają Ukrainę w zakresie badań DNA i pobierania próbek, jednak ze względu na ogromną skalę problemu ważne jest, aby działalność ta była rozszerzana.

O zacieraniu śladów zbrodni wojennych przez Rosję pisała Maria Piechowska