Bez pożyczki, której udzielenie uzgodniła Rada Europejska 18–19 grudnia ub.r., Ukraina byłaby zdolna do obsługi zadłużenia jedynie do końca kwietnia 2026 r. Jeżeli wpływy i wydatki budżetowe Ukrainy pozostaną na podobnym poziomie, pożyczka zapewni jej finansowanie także na cały 2027 r. i to nawet w razie kontynuacji wojny przez Rosję, gdyż ukraiński deficyt budżetowy to ok. 38 mld euro. Z perspektywy UE uzgodnione rozwiązanie nie jest całkiem optymalne, bo wymaga zaciągnięcia wspólnego długu, a więc ostatecznie zwiększenia przez państwa Unii własnego zadłużenia (z wyjątkiem Czech, Słowacji i Węgier, które odmówiły udzielenia wsparcia). Korzystniejsze byłoby wykorzystanie tzw. zamrożonych rosyjskich aktywów państwowych (ok. 210 mld euro), co postulowały zwłaszcza państwa bałtyckie, skandynawskie, Holandia, Polska i Niemcy. Opór stawiła jednak Belgia, na której terytorium zlokalizowanych jest ok. 85% środków i która obawiała się kroków prawnych ze strony Rosji. Dzięki poparciu m.in. Francji i Włoch oraz części państw Europy Środkowej, które są niechętne wspieraniu Ukrainy, Belgii udało się zebrać mniejszość blokującą. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by UE podjęła jeszcze w przyszłości decyzję o wykorzystaniu rosyjskich środków, co podkreślił w ostatnich dniach m.in. szef największej frakcji w Parlamencie Europejskim – EPL – Manfred Weber.

O koncepcji udzielenia pożyczki reparacyjnej Ukrainie pisał Szymon Zaręba