Drugi szczyt formatu (pierwszy odbył się 16 grudnia ub.r. w Helsinkach), a także zapowiedź kolejnego – w Rumunii na początku 2027 r. – świadczą o potrzebie dodatkowej koordynacji wysiłków na rzecz zwalczania hybrydowych działań Rosji. Liderzy (premierzy lub prezydenci) – Polski, państw bałtyckich, Szwecji, Finlandii i Rumunii – zadeklarowali m.in. wzmocnienie systemów dronowych, wdrażanie dalszych sankcji, a także zwiększanie zdolności europejskiego przemysłu obronnego np. przy wsparciu instrumentu SAFE. Spoiwem formatu są relatywnie wysokie nakłady na obronność (tabela) oraz – co podkreśla przyjęta podczas szczytu deklaracja – postrzeganie Rosji jako największego zagrożenia. Taka percepcja Flanki Wschodniej różni ją od Bukareszteńskiej Dziewiątki (B9), w skład której wchodzą także państwa o ambiwalentnym wobec Rosji podejściu, np. Słowacja. Główną różnicą w stosunku do B9 jest skupienie się na współpracy na rzecz bezpieczeństwa w ramach UE (chociaż nadchodzący szczyt NATO w Ankarze był również przedmiotem dyskusji). O koncentracji na UE świadczył udział w szczycie przewodniczącej KE oraz komisarza UE ds. obrony, a także zapowiedź liderów rozwoju unijnych projektów obronnych, w tym Eastern Flank Watch. Taki podział priorytetów ogranicza ryzyko powielenia kompetencji obu regionalnych formatów.

Wydatki państw Flanki Wschodniej na zbrojenia jako procent PKB

Na podstawie szacunków NATO za 2025 r.

O różnych formatach współpracy regionalnej w Europie Środkowej pisali analitycy PISM.

O szczycie B9 i państw nordyckich w Bukareszcie pisali Jakub Pieńkowski i Tomasz Zduńczyk.