Wzrost dostaw do USA z państw Azji Południowo-Wschodniej i Wschodniej (zwłaszcza Tajlandii, Wietnamu, Indonezji, Japonii czy Hongkongu) zwiększa elastyczność amerykańskich łańcuchów dostaw i zmniejsza zależność od jednego partnera handlowego, ale nie oznacza pełnej dywersyfikacji zaplecza produkcyjnego. W wielu sektorach towary trafiające do USA z krajów Azji nadal powstają w oparciu o komponenty i półprodukty z Chin, a część handlu wynika z omijania ceł poprzez przeładunek lub montaż końcowy poza ChRL. W efekcie spadek bezpośredniego importu z Chin zawyża skalę rzeczywistego ograniczenia zależności od chińskich łańcuchów wartości. Poprawia to odporność logistyczną USA i zmniejsza podatność na restrykcje handlowe ze strony ChRL, ale mniej, niż wynikałoby to z surowych statystyk. Utrzymanie wysokiego poziomu importu z Azji – niezależnie od kraju wysyłki – zwiększa konkurencję cenową dla produkcji krajowej i ogranicza tempo reindustrializacji w USA. Jednocześnie rosnąca rola ASEAN-u jako pośredniego ogniwa w handlu z Chinami komplikuje egzekwowanie reguł pochodzenia i zwiększa ryzyko sporów handlowych wokół obchodzenia barier.

O wpływie napięć USA-ChRL na międzynarodowe łańcuchy dostaw pisał Piotr Dzierżanowski