Rosnąca rola państw Azji Południowo-Wschodniej i Wschodniej (zwłaszcza Tajlandii, Wietnamu, Indonezji, Japonii czy Hongkongu) w handlu z USA sugeruje przekierowanie przepływów handlowych i relokację końcowych etapów produkcji z ChRL. W wielu sektorach eksport z Azji nadal opiera się na chińskich komponentach i półproduktach, co pozwala Chinom zachować istotny wpływ na globalne łańcuchy produkcji mimo spadku bezpośredniego eksportu do USA. Ogranicza to realny efekt dywersyfikacji źródeł dostaw po stronie amerykańskiej i nie zwiększa niezależności od Chin w takim stopniu, jak wynikałoby to z surowych statystyk. Rosnące znaczenie ASEAN-u wzmacnia pozycję regionu jako pośrednika w handlu między USA a Chinami, zwiększając jego zdolność do czerpania korzyści z napięć handlowych między dwoma największymi gospodarkami świata. Rodzi także szanse na rozwój własnej bazy przemysłowej, co byłoby korzystne dla USA oraz UE, zmniejszyłoby bowiem ich podatność na polityczne wykorzystywanie kwestii gospodarczych przez Chiny. Będzie to możliwe zwłaszcza, jeśli USA zaostrzą politykę wobec udziału chińskich komponentów w towarach importowanych z innych krajów, a władze krajów ASEAN-u będą prowadzić politykę stymulującą produkcję lokalną.

O wpływie napięć USA-ChRL na międzynarodowe łańcuchy dostaw pisał Piotr Dzierżanowski