Umowa stanowić ma element szerszego procesu adaptacji do polityki handlowej i bezpieczeństwa administracji Donalda Trumpa. Wpisuje się ona w konsolidację „średnich potęg” (middle powers), m.in. postulowaną w lutym br. przez premiera Kanady Marka Carneya. Uzupełnia ona jeden z ostatnich brakujących elementów sieci handlowych obu partnerów (UE ma już system umów z Japonią, Koreą Płd. i Nową Zelandią a Australia jest członkiem CPTPP i ma liczne umowy bilateralne z państwami Azji). Umowa wzmocni współpracę w zakresie bezpieczeństwa łańcuchów dostaw (zwłaszcza surowców krytycznych) i jest powiązana z szerszym pakietem współpracy w zakresie bezpieczeństwa, technologii i energetyki. Odzwierciedla to wzrost znaczenia polityki handlowej jako instrumentu bezpieczeństwa gospodarczego. Jednocześnie bezpośredni potencjał ekonomiczny umowy jest umiarkowany. Wymiana UE z Australią stanowi jedynie 1,3–1,5% globalnego handlu UE zaś zakres jej liberalizacji ograniczono obawami o napływ na jednolity rynek produktów rolnych (kluczowy politycznie kompromis ws. wołowiny oparto na kontyngentach). Doświadczenie umowy UE z Nową Zelandią z 2023 r. wskazuje na możliwy wzrost handlu o ok. 10–15%. Dokument należy więc interpretować jako przede wszystkim element konsolidacji sieci współpracy i stabilizacji otoczenia gospodarczego wobec wzrastającej nieprzewidywalności USA i Chin.