Burnham próbuje odbudować poparcie dla laburzystów poprzez działania zmniejszające koszty życia, m.in. zniesienie VAT na energię elektryczną dla gospodarstw domowych i ograniczenie od  przyszłego roku ceny pojedynczego biletu komunikacji publicznej do 2 funtów. Skalę zmiany polityki gospodarczej określi jednak pierwszy budżet nowego rządu, planowany na 28 października. Rosnące koszty obsługi długu ograniczają możliwość jednoczesnego finansowania polityki społecznej, mieszkalnictwa i obronności. W tych okolicznościach Partia Reformy wykorzystuje okazję do przedstawiania się jako przyszłe ugrupowanie rządzące. Podczas kongresu Farage zawarł z liderem francuskiego Zjednoczenia Narodowego Jordanem Bardellą porozumienie o planowanym odsyłaniu do Francji migrantów przepływających przez kanał La Manche, a Robert Jenrick zapowiedział redukcję wydatków socjalnych o 50 mld funtów. Pozycję ugrupowania podważają jednak kontrowersje dotyczące jego finansowania, silnie zależnego od darczyńców z sektora kryptowalut. Rywalizacja polityczna będzie zaostrzała brytyjską debatę o migracji, choć zdolność Farage’a do przejęcia władzy będzie coraz bardziej zależała od wiarygodności jego programu gospodarczego i struktur partyjnych.

O wzroście poparcia dla sił antyestablishmentowych w polityce brytyjskiej pisał Przemysław Biskup