PE, którego zgoda jest konieczna do przyjęcia wieloletniego budżetu, przekonuje, że Unia potrzebuje większych środków, by realizować rosnącą liczbę zadań. Wzmacnia tym samym pozycję państw – beneficjentów netto, w tym Polski, wobec koalicji państw oszczędnych, wzywającej do cięć. Ponadto PE zakwestionował model wydatkowania niemal połowy unijnych środków – kluczową reformę z punktu widzenia KE, popieraną przez płatników netto – co dodatkowo skomplikuje jego negocjacje z Radą UE. Przewiduje on, że państwa otrzymają pieniądze po osiągnięciu celów wyznaczonych w porozumieniu z Komisją. Ta przekonuje, że zapewni on państwom więcej swobody, by dostosować wydatki do potrzeb czy ewentualnych kryzysów międzynarodowych. Parlament zaś wskazuje na niepewność, jaką model ten stwarza dla beneficjentów, a także na osłabianie wspólnotowej logiki wydatkowania funduszy. Rezolucję poparło 56% głosujących parlamentarzystów. Większość tę stanowili posłowie z frakcji centrowych: chadecy, socjaldemokraci, liberałowie i Zieloni. Jednak niektórzy członkowie tych frakcji z państw będących płatnikami netto głosowali przeciw lub wstrzymali się od głosu.

Na temat projektu WRF przedstawionego przez KE w lipcu 2025 r. pisali Melchior Szczepanik i Tomasz Zając.