W omówieniach tajnych materiałów znalazły się relacje z prac nad dwiema istotnymi analizami – CIA z połowy stycznia i Narodowej Rady Wywiadu (NIC) z połowy lutego br. CIA wskazywała na bezprecedensowe osłabienie gospodarki i legitymacji władz Iranu w trakcie styczniowych protestów. Po dwóch tygodniach, i podczas trwającej już koncentracji sił USA, Biały Dom zlecił NIC analizę potencjalnych skutków zabójstwa Alego Chamenei, co świadczy o preferowaniu tej opcji przez Donalda Trumpa. Raport NIC podkreślał zgodność opinii analityków wywiadu co do słabości opozycji irańskiej oraz przygotowanej sukcesji po Chamenei. Za mało realny uznano też scenariusz masowego i udanego powstania przeciwko teokracji, za bardziej prawdopodobny natomiast – utrzymanie fasad reżimu z faktyczną dyktaturą Strażników Rewolucji, ale też z ich większą skłonnością do kompromisów w negocjacjach z USA. Trzeci scenariusz zakładał utrzymanie spójności władz Iranu, ale przy bardziej realnym ryzyku budowy arsenału nuklearnego po Chameneim. Żaden z ujawnionych tekstów nie sygnalizował wznowienia prac Iranu nad głowicami nuklearnymi lub szybkiego postępu jego projektów międzykontynentalnych pocisków przeciwko USA. Choć media podkreślają analogie między decyzjami USA o inwazji na Irak z obecną wojną z Iranem, to nie są one identyczne (szczegóły w Tabeli). W odróżnieniu od decyzji George’a W. Busha i działań podjętych Iraku w 2003 r. obecnie wywiad USA ma świetne rozpoznanie programu nuklearnego i niegorsze zrozumienie czynników wpływających na przyszłość Iranu. Przecieki medialne nie są przypadkowe i wpisują się w stały konflikt między urzędnikami politycznymi a wywiadem USA, np. w analizach dot. Rosji. Materiały wywiadu USA podważają merytorycznie wszystkie z często zmieniających się uzasadnień i celów administracji Trumpa w wojnie z Iranem.

Na temat charakteru protestów w Iranie pisał wcześniej Marcin Andrzej Piotrowski