Porozumienie o handlu wzajemnym (ART) z października 2025 r. dawało Malezji stawkę celną do USA na poziomie 19%, zamiast grożących jej pierwotnie 24%, w zamian za otwarcie rynku i zobowiązania inwestycyjne. Po wyroku SN USA administracja wprowadziła jednolitą stawkę dla wszystkich partnerów na podstawie sekcji 122 ustawy Trade Act z 1974 r. niezależnie od zawartych umów, pozbawiając ART uzasadnienia ekonomicznego. Malezja utraciła więc faktyczne preferencje, formalnie pozostając przy własnych zobowiązaniach. 

Reakcja Malezji może mieć szerszy efekt. Inne państwa regionu, m.in. Indonezja, Kambodża i Wietnam, negocjowały lub podpisały podobne porozumienia, a ich status po wyroku SN USA pozostaje niejasny. Władze USA grożą wyższymi cłami wobec państw kwestionujących umowy i uruchomiły szereg dochodzeń na podstawie sekcji 301 ustawy Trade Act z 1974 r. Presja handlowa trwa więc niezależnie od statusu umów bilateralnych i możliwości nakładania ceł na podstawie IEEPA – zmieniają się tylko jej instrumenty prawne. Przypadek Malezji wskazuje na strukturalną słabość narzędzi handlowych jako instrumentu presji politycznej – ze względu na ich wątpliwe podstawy prawne w porządku krajowym mogą być one podważane, co zmniejsza wiarygodność USA jako partnera.