List ten zamyka wstępne rozmowy polityczne, zainicjowane przez Niemcy z początkiem 2025 r. Według mediów Niemcy są zainteresowane w pierwszej kolejności trzema wyrzutniami lądowymi typu MRC Typhon (każda ma cztery pociski Tomahawk). Chcą zakupić nawet 400 pocisków, z których część prawdopodobnie weszłaby też na uzbrojenie planowanych fregat. Zakup Tomahawków jest elementem szerszego podejścia Niemiec do budowy własnych zdolności rażenia celów strategicznych w głębi Rosji. W podejściu tym Tomahawki z USA mają być rozwiązaniem pomostowym, któremu towarzyszyć będą inwestycje w inne pociski manewrujące na platformach lądowych, morskich i powietrznych Bundeswehry (zob. Tabela). Istotnym motywem dla Niemiec jest też anulowanie przez obecną administrację USA planów rozmieszczenia na ich terytorium zestawów Typhon-Tomahawk i systemów hipersonicznych LRHW Dark Eagle. Niemcy najpewniej liczą jednak, że kolejna administracja USA przywróci te plany. Tomahawki wówczas nie tylko wypełniałyby lukę w zdolnościach Bundeswehry, ale też pogłębiałyby jej interoperacyjność z jednostkami lądowymi i morskimi USA oraz więzi przemysłowe. Formalny początek negocjacji szczegółów technicznych i finansowych dostaw spodziewany jest w sierpniu br. Jednocześnie dwie wojny administracji Donalda Trumpa z Iranem i operacje w Jemenie znacząco wyczerpały zasoby Tomahawków w arsenale USA (podobnie jak pocisków JASSM-ER), co będzie rzutowało na terminowość dostaw. W związku z tym spekuluje się o sondowaniu przez Niemcy opcji zakupu w 2027 r. wielokrotnie tańszych pocisków manewrujących od Ukrainy (FP-5) oraz o większych inwestycjach w projekty dronów i pocisków ELSA (European Long-Range Strike Approach), dostępnych jednak dopiero ok. 2030 r.