Decyzja Komisji Europejskiej (KE) dotyczy części handlowej Umowy UE–Mercosur o partnerstwie (EMPA) i oznacza pominięcie Parlamentu Europejskiego (PE) w procedurze przyjęcia dokumentu. Taki scenariusz był brany pod uwagę jako radykalne rozwiązanie, po tym jak PE 21 stycznia br. przegłosował wniosek do Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) o zbadanie zgodności EMPA z unijnymi traktatami, odsuwając swoje głosowanie nad umową nawet o dwa lata. Von der Leyen powołała się na styczniową decyzję Rady UE, upoważniającą KE do podjęcia decyzji o tymczasowym stosowaniu postanowień handlowych EMPA – zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu UE – gdy tylko dokument zostanie przyjęty przez co najmniej jedno państwo członkowskie Mercosuru. Zastrzegła, że zgoda PE jest wymagana do wejścia dokumentu w życie. Decyzja z 27 lutego spotkała się z ostrą krytyką m.in. Francji i zarzutami o antydemokratyczne działania KE. Te okoliczności mogą wpłynąć negatywnie na możliwości uzyskania zgody większości PE dla umowy, po tym jak TSUE wyda opinię w sprawie dokumentu. Szybkie tempo ratyfikacji EMPA w Argentynie i Urugwaju oraz duże zaawansowanie procesu w Brazylii i Paragwaju to dowody determinacji w Mercosurze, żeby jak najszybciej nadać bieg liberalizacji handlu z UE.

O podpisaniu Umowy UE i Mercosuru o partnerstwie pisał Bartłomiej Znojek